Topluluğun hedefi, orta vadede, sendikalı ve sendikasız eğitim emekçilerinin “belli bir düzeyin üstüne çıkabilen” bir tiyatrolarının olabileceğini kanıtlamak; bir “çalışanlar tiyatrosunun” mümkün olabileceğini, çalışanların sanatla pasif tüketiciliğin ötesine geçebilen bir ilişki kurabileceğini görmek ve göstermek olarak özetlenebilir.
Oyun, aslında henüz gelişmekte olan bir projenin “deneme sunuşu” olarak sergilenecek. Yaşanmış öğretmen anıları temel alınarak kadro tarafından yazılmaya çalışılan oyun, kısaca, eğitimciler dünyasında - toplumsal alandaki gelişmelere paralel olarak- yaşanan yozlaşmaya değinmeyi amaçlıyor. Oyunda “üniversitenin eğitim fakültesinde tanışıp neden sonra karşılaştıkları Mardin’de yakınlaşan ve ardından tayin oldukları İstanbul’da evlenen” iki öğretmenin, Kamil Bey’le Yüksel Hanım’ın aşklarının, Kamil’in eğitim sektöründeki yükselişine paralel giden çözülüşü anlatılıyor. Oyunun yazımı tamamlandığında, öyküde bir de anlatıcının olması planlanıyor: Öyküdeki çiftin hep hayal ettikleri; ama tarihsel, sosyal, siyasal, ruhsal vs. nedenlerle bir türlü dünyaya getiremedikleri, hep potansiyel kalan çocukları ‘Doğmamış Çocuk’... Oyunun bu deneme sunuşunda ise anlatıcı, yani ‘Doğmamış Çocuk’ yok...